Niestabilność stawu skokowego

Niestabilność stawu skokowego może skutkować skręceniem stawu skokowego zwłaszcza w okolicznościach kiedy Pacjent uprawia takie dyscypliny jak koszykówka, piłka nożna , tenis itp; lub skręcenie stawu skokowego może powodować rozwiniecie się niestabilności stawu skokowego.
Niewinne skręcenie może niestety prowadzić to do naciągnięcia lub naderwania torebki stawowej oraz więzadeł i w konsekwencji do trwałej niestabilności stawu skokowego, w którym jego fizjologiczna ruchomość jest zwiększona i na jej skutek pojawiają się objawy typowe dla uszkodzenia stawu.
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów w obrębie narządu ruchu. Dochodzi do niego zwłaszcza u osób uprawiających takie dyscypliny jak: koszykówka, siatkówka, piłka nożna lub biegi. Niewinne skręcenie może niestety prowadzić to do naciągnięcia lub naderwania torebki stawowej oraz więzadeł i w konsekwencji do trwałej niestabilności stawu skokowego. Najważniejszym postepowaniem po skręceniu stawu skokowego jest niezwłoczne wybranie się do gabinetu fizjoterapeuty w celu dobrania odpowiedniego postepowania fizjoterapeutycznego.
Niestabilnością stawu skokowego określamy stan stawu w którym jego fizjologiczna ruchomość jest zwiększona i na jej skutek pojawiają się objawy typowe dla uszkodzenia stawu. Może być odczuwana jako subiektywne wrażenie, ale również może doprowadzić do poważnych zmian w stawach stopy.
Przyczyny niestabilności stawu skokowego
Według aktualnych badań na pojawienie się niestabilności stawu skokowego mają wpływ następujące czynniki:
uszkodzenie stawu skokowego (skręcenia jednorazowe lub powtarzające się),
osłabienie mięśni, więzadeł oraz torebki stawowej stabilizujących staw,
upośledzenie kontroli nerwowo-mięśniowej oraz propriocepcji (reakcja mięśni, odczuwanie stawu),
zaburzenia posturalne.
Jest kilka podziałów niestabilności, najważniejszy z nich to podział niestabilności na:
boczną, która jest powikłaniem typowego skręcenia kostki i stanowi najczęstszą przyczynę nagłych urazowych interwencji lekarskich. W większości przypadków dotyczy osób młodych aktywnie uprawiających sporty i związana jest z uszkodzeniem więzadeł znajdujących się po stronie bocznej stawu skokowego,
przyśrodkową, zdarzającą się rzadziej i dotyczy uszkodzenia więzadła trójgraniastego po stronie bocznej stawu skokowego.
Inną formą klasyfikacji jest podział na niestabilność:
funkcjonalną w której istnieją subiektywne objawy niestabilności i pacjent je odczuwa, ale nie można jej wykazać obiektywnie za pomocą badań obrazowych lub testów klinicznych,
mechaniczną, która opiera się na ocenie testów oraz badań obrazowych, ale nie zawsze musi dawać objawy, które odczuwa pacjent.
Niestabilność stawu skokowego – objawy
Do typowych objawów niestabilności zalicza się:
ból (najczęściej po stronie przednio bocznej),
nawracające obrzęki,
uciekanie stopy podczas chodzenia (utrata kontroli nad stawem),
niepewność podczas wykonywania aktywności fizycznej (obawa przed zwichnięciem),
utrudniony chód po nierównym terenie,
nawracające skręcenia,
ograniczenie ruchomości,
zapalenie tkanek miękkich (wtórne, przeciążeniowe, na skutek aktywności fizycznej).
Związane z niestabilnością stawu powtarzające się przeciążenia tkanek miękkich bądź ich naciągnięcia lub naderwania mogą prowadzić do ich poważnego uszkodzenia. Kolejną konsekwencją mogą być zaburzenia biomechaniki stawu, więc powierzchnie stawowe nie będą pracować fizjologicznie, co prowadzi do uszkodzeń chrząstki stawowej oraz przyspieszonych zmian zwyrodnieniowych stawu. Wykazano, że najczęściej wykrywanym upośledzeniem u osób z przewlekłą niestabilnością stawu jest zaburzenie poczucia równowagi oraz kontroli posturalnej.
Niestabilność stawu skokowego – jak rozpoznać?

W przypadku zauważenia u siebie wyżej wymienionych objawów niestabilności stawu, należy udać się do fizjoterapeuty w pierwszej kolejności . W celu wykrycia niestabilności wykonuje się serię testów oraz badań i należy wykluczyć inne patologie stawu skokowego o podobnych objawach np. chorobę zwyrodnieniową lub wrodzoną wiotkość kolagenową.
Leczenie niestabilności stawu skokowego zależne jest od wielu czynników, przede wszystkim od potrzeb pacjenta; jeśli pacjent jest aktywny fizycznie i chce wrócić do aktywności konieczne jest postepowanie fizjoterapeutyczne. Inaczej jest w przypadku osoby nieaktywnej fizycznie po niewielkim urazie z niestabilnością leczenie jest wtedy mniej angażujące. Wiedza, z którym typem niestabilności mamy do czynienia u pacjenta jest również istotnym czynnikiem prognostycznym. Jeśli pacjent ma objawy niestabilności, ale w badaniach nie można wykazać jej obecności oznacza to, że dolegliwości są raczej zaburzeniem kontroli nerwowo-mięśniowej i raczej oznaczają dobre rokowania leczenia zachowawczego.
Lecznie
Leczenie jest zawsze bardzo indywidualne, nie ma jednego sposobu na wszystkie niestabilności i jeżeli szanowny Pacjent który czyta teraz ten artykuł szuka w Internecie zestawu ćwiczeń na niestabilności to musi wiedzieć o tym że w taki sposób może zrobić sobie tylko krzywdę. Należy zacząć od właściwej diagnozy i przyczyny występowania niestabilności. Następnie należy określić zespoły towarzyszące, bólowe zwyrodnieniowe, przeciążeniowe, sprawdzić biomechanikę całego narządy ruchy i ustalić terapię.
Leczenie może zawierać po pierwsze odpowiednie ćwiczenia nawet instruktaż pokazywany jednorazowo w gabinecie który pacjent następnie wykonuje sam w domu i zgłasza się do nas na konsultacje w ustalonych terminach aby sprawdzić postępy, jest to szalenie ważne zwłaszcza u młodych osób ponieważ niestabilność st. skokowego wpływa na całą biomechanikę układu ruchu i może powodować urazy np.: w kolanie, biodrze, odcinku L/S kręgosłupa, co wyjdzie po jakimś czasie. Po drugie zabiegi fizykoterapeutyczne jeżeli są potrzebne, po trzecie terapie manualne np.: przy przykurczeniu asymetrycznym torebki stawowej , farmakoterapie i inne. Sprawa staje się coraz bardziej skomplikowana im pacjent jest bardziej aktywny sportowo np.: u zawodowych sportowców koszykarzy czy piłkarzy trzeba uraz doprowadzić do perfekcji w innym wypadku odbije się echem w postaci innego urazu i co za tym idzie kondycji zawodowej sportowca.