Stany po porażeniach

Stany po porażeniach są to jednostki chorobowe w których dochodzi do uszkodzenia układu nerwowego. Uszkodzeina w obrębie struktury nerwowej mogą pochodzić między innymi od:
-porażeń prądem
– porażeń układu nerwowego środkami chemicznymi
– porażenie układu nerwowego – fizjologiczne np.: poprzez „przewianie”
– porażanie układu nerwowego przez wirusy
– itp.itd

Porażenie prądem elektrycznym
Porażenie prądem elektrycznym – reakcja fizjologiczna, zranienie lub odczucie, powstające w wyniku przepływu znacznego prądu elektrycznego przez ciało organizmów żywych. Następuje w wyniku zetknięcia tkanek organizmu ze źródłem energii elektrycznej.
Funkcjonowanie każdego organizmu żywego wiąże się z przepływem przez tkanki bardzo słabych prądów elektrycznych o wartościach nieprzekraczających ułamków miliampera i z powstawaniem w organizmie minimalnych różnic napięć pomiędzy tkankami, nieprzekraczających ułamków wolta. Zetknięcie jednak tkanek – np. skóry organizmów żywych – z zewnętrznymi źródłami prądu elektrycznego może doprowadzić do efektu porażenia, które w niekorzystnej sytuacji może skończyć się poparzeniem lub nawet spaleniem części tkanek, a także skurczem mięśni, utratą przytomności, zatrzymaniem pracy serca lub nawet śmiercią.
Negatywne skutki zetknięcia tkanek ze źródłem prądu elektrycznego wywołane są przez przepływ prądu o wartości powyżej około 1 miliampera. Prąd taki przepłynąć może przez ciało ludzkie wówczas, kiedy sucha skóra zetknie się np. z przewodem elektrycznym pod napięciem przekraczającym około 100 woltów, ale nawet nieznaczne zawilgocenie skóry spowodować może wystąpienie zauważalnych (choć na ogół niegroźnych dla życia i zdrowia) efektów porażenia już przy napięciach niższych (daje się to np. dostrzec jako „mrowienie” przy dotykaniu mokrymi palcami przewodów podłączonych do sieci telefonicznej, w której występuje napięcie tylko 48 V).
Wilgotne błony śluzowe są jeszcze bardziej podatne na przepływ prądu, dlatego dotknięcie np. językiem końcówek zwykłej „płaskiej” baterii elektrycznej o napięciu 4,5 V odczuwane jest jak „szczypanie” w język, a dotknięcie w ten sam sposób biegunów bateryjki 9-woltowej jest już związane z nieprzyjemnymi odczuciami.
Na podstawie obserwacji (dla prądów poniżej 20 mA) stwierdzono, że ludzie nie zauważają na ogół faktu przepływu przez ich ciało prądów poniżej pół miliampera; w miarę wzrostu natężenia prądu doznania są coraz bardziej nieprzyjemne i bolesne, przy czym wrażliwość ta jest mniejsza na działanie prądu stałego niż przemiennego, oraz że wrażliwość kobiet jest nieco większa, niż mężczyzn[1].
Dla człowieka krótkotrwały kontakt skóry ze źródłem napięcia nieprzekraczającego 1 kilowolta na ogół nie grozi poważnymi konsekwencjami, o ile tylko nie dojdzie do sytuacji, kiedy mimowolny skurcz mięśni, jaki następuje zazwyczaj w takiej sytuacji nie doprowadzi do przedłużenia tego kontaktu (np. przez zaciśnięcie dłoni na znajdującym się pod napięciem przewodzie)[1][a]. Przepływ prądu powyżej 20 mA, jeśli trwa dłużej niż kilkanaście sekund jest już niebezpieczny dla zdrowia, a powyżej ok. 70 mA – dla życia[1]. Obecnie w Polsce nowo powstałe domowe instalacje elektryczne obowiązkowo wyposażane są w wyłączniki różnicowoprądowe typu AC, o znamionowym prądzie różnicowym 30 mA (zadziałanie od połowy, czyli 15–30 mA), służące do ochrony ludzi przed skutkami porażenia prądem elektrycznym. Oprócz tego, podczas wykonywania prac elektrycznych, zaleca się korzystanie z dodatkowych środków zapobiegających porażeniu – specjalnych rękawic ochronnych i obuwia[2]. Istotna jest też profilaktyka – podstawową zasadą jest wykonywanie napraw przy wyłączonym obwodzie, a wszelkie bardziej skomplikowane prace zaleca się zlecić wykwalifikowanemu specjaliście.
Porażenie prądem – skutki
Skutki zetknięcia ze źródłem prądu elektrycznego zależą od wielu czynników, takich jak:
rodzaj prądu – porażenie może nastąpić w wyniku kontaktu z prądem stałym lub prądem przemiennym, który jest bardziej niebezpieczny od stałego
wysokość napięcia – przy napięciu >100 V skóra nie stawia oporu
czas działania prądu – jeżeli czas przepływu prądu przez ciało nie przekracza 0,1-0,5 s, następstwa porażenia zwykle są znacznie złagodzone
droga przepływu – najbardziej niebezpieczne są rażenia, przy których prąd przepływa drogą ręka – plecy, ręka – ręka lub ręka – nogi
temperatura i wilgotność skóry – skóra wilgotna stawia znacznie mniejszy opór niż skóra sucha, ponieważ wilgoć jest dobrym przewodnikiem elektryczności. Prąd przepływa wtedy swobodnie przez ciało
Przy porażeniu człowieka prądem o znacznym natężeniu może dojść do uszkodzenia nerwów i utracie funkcji. Zajmujemy się rehabilitacją pacjentów po porażeniach nerwów zadanych przez prąd.

Porażenie nerwu twarzowego to schorzenie do którego dochodzi najczęściej w wyniku ostrego zapalenia nerwu. Objawy występują szybko, zazwyczaj możemy zaobserwować je jedynie po jednej stronie twarzy. Porażenie nerwu twarzowego ustępuje, jednak leczenie może trwać i kilka miesięcy.

Nerw twarzowy jest przede wszystkim nerwem ruchowym, który odpowiada za mięśnie mimiczne twarzy. Kiedy w wyniku ostrego zapalenia nerwu, dochodzi do jego porażenia, mówi się o samoistnym obwodowym porażeniu nerwu twarzowego, czyli tzw. porażeniu Bella. Odpowiada ono za około 75 procent obwodowych uszkodzeń nerwu twarzowego. Może do niego dojść w wyniku zwykłego przewiania. Inne potencjalne przyczyny to: zakażenia wirusowe, alergie, urazy, nowotwory ,czaszki Porażenie nerwu twarzowego – objawy Porażenie zaczyna się nagle, a objawy występują szybko, zazwyczaj po jednej stronie twarzy (porażenie jednostronne). Na początku chory może odczuwać bóle za uchem, a wkrótce nie kontroluje mięśni mimicznych. Nie może zamknąć oka, zmarszczyć czoła ani wyszczerzyć zębów. Kącik wargi jest opadnięty, twarz ulega wygładzeniu. Upośledzone jest wydzielanie łez. Do tego dochodzą zaburzenia smaku oraz obniżona wrażliwość na zapachy. Przy stawianiu diagnozy pomocne jest stwierdzenie objawu Bella, czyli zwracania się gałki ocznej do góry i na zewnątrz. Inne objawy praktycznie nie występują. Poza nimi chory może czuć się całkiem normalnie.
Porażenie nerwu twarzowego dla większości osób jest całkowicie wyleczalne, jednak pełny powrót do zdrowia może trwać od kilku tygodniu do kilku miesięcy. U około połowy chorych objawy znikają samoistnie w ciągu 6 miesięcy. Możliwe jest także wystąpienie pojedynczych drobnych defektów jak np. przymykanie oka przy uśmiechu. U części chorych porażenie nie ustępuje. Najbardziej narażone są na to osoby powyżej 60 roku życia, cierpiące na cukrzycę lub nadciśnienie tętnicze. W takich przypadkach należy rozważyć operacyjne możliwości rekonstrukcji nerwu twarzowego. Porażenie nerwu twarzowego – leczenie sterydami Terapia porażenia nerwu twarzowego opiera się na farmakoterapii oraz fizykoterapii. Środkami pierwszego wyboru są kortykosteroidy lub niesteroidowe środki przeciwzapalne. Najlepsze efekty przynosi szybkie podanie leków, czyli w ciągu 48 godzin od wystąpienia porażenia. Jeśli po dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia nie widać żadnej poprawy, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki np. poprzez badanie EMG. Interwencja chirurgiczna jest rozważana, jeśli w ciągu dwóch miesięcy leczenia zachowawczego nie widać poprawy.
Porażenie nerwu twarzowego – leczenie, rehabilitacja Nieodłącznym elementem leczenia porażenia nerwu twarzowego jest rehabilitacja, w tym przede wszystkim fizykoterapia. Rehabilitacja powinna być rozpoczęta jak najwcześniej, ponieważ odnerwiony mięsień może zacząć zanikać. W pierwszej fazie porażenia stosuje się przede wszystkim leczenie objawowe. Zacząć można od stymulacji ciepłem poprzez zabiegi rozgrzewające lub naświetlanie lampą. W tym okresie leczenia warto unikać przebywania w przeciągach oraz kurzu. Należy także próbować spać wyłącznie na zdrowej stronie twarzy.Istotnym elementem terapii jest prawidłowe dbanie o oczy. Ponieważ chory nie panuje nad powiekami, oko jest narażone na nadmierne wysychanie, a nawet owrzodzenie. Aby temu zapobiec w ciągu dnia oko powinno być odpowiednio nawilżane. Pomóc może zakraplanie soli fizjologicznej lub tzw. sztuczne łzy. Na noc oko może być zaklejane.
W leczeniu porażenia nerwu twarzowego stosowane są także zabiegi elektrostymulacji oraz zmienne pole magnetyczne.Porażenie nerwu twarzowego – leczenie domoweNiektóre czynności związane z rehabilitacją porażenia nerwu twarzowego można z powodzeniem wykonywać w domu. Przykładem są ćwiczenia mimiczne przed lustrem. Dla uzyskania efektów należy ćwiczyć systematycznie, kilka razy dziennie. Zestaw ćwiczeń powinien obejmować:zamykanie oczumarszczenie czołaszczerzenie zębówgwizdanie i dmuchanieDodatkowo można wykonywać ćwiczenia z zakresu stymulacji nerwowo-mięśniowej w tym delikatne masaże rozluźniające mięśnie. Najlepiej jeśli wykonywane są kilka razy dziennie w krótkich pięciominutowych seriach. Szczególną uwagę podczas masażu należy poświęcić okolicom oka oraz ust. Porażenie nerwu twarzowego u dzieci Porażenie nerwu twarzowego u dzieci ma najczęściej związek z ropnym zapaleniem ucha środkowego. Fizykoterapia i ćwiczenia mimiczne mogą mieć charakter zabawy. Jeśli trudno wskazać konkretną przyczynę porażenia u osób młodych, może być pierwszym objawem stwardnienia rozsianego.

Bibliografia: “Rehabilitacja w chorobach układu nerwowego”, red. Stanisław Grochmala, Stefania Zielińska-Charszewska, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1986″Neurologia praktyczna”, prof. dr hab. med. Antoni Prusiński, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003″Neurologia”, red. prof. dr hab. med. Wojciech Kozubski, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2014″Propozycja rehabilitacji porażonego nerwu twarzowego”, dr n. kult. fiz. Jagoda Walowska, Rehabilitacja Neurologiczna 6/2014
Więcej: http://zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/7,101580,23706821,porazenie-nerwu-twarzowego-przyczyny-objawy-leczenie-rehabilitacja.html