Stany po zwichnięciach stawów

Zwichnięcie (łac. luxatio) – uszkodzenie, w którym dochodzi do utraty fizjologicznej łączności powierzchni stawowych kości połączonych torebką stawową. Zwichnięciu towarzyszy uszkodzenie struktur wewnątrzstawowych: (więzadeł, chrząstki, łąkotek) oraz naciągnięcie bądź rozerwanie torebki stawowej. Staw jest niestabilny, a dodatkowo może dojść do uciskania tętnic lub nerwów. U noworodków spotyka się wrodzone podwichnięcie lub zwichniecie biodra, w przebiegu choroby zwanej dysplazja stawu biodrowego.
Stawy, które najczęściej ulegają zwichnięciom lub podwinięciom to:
• staw ramienny,
• stawy palców,
• staw biodrowy,
• staw kolanowy,
• staw skroniowo-żuchwowy.
Przyczyny:
• Urazy – nagłe zadziałanie siły powodującej przesunięcie powierzchni stawowych,
• Porażenne – zwiotczenie mięśni stabilizujących staw,
• Wrodzone – tzw. wrodzona dysplazja stawu powstała wskutek zaburzeń rozwojowych,
• Patologiczne – wskutek uszkodzenia powierzchni stawowych przez proces zapalny lub nowotworowy.
Objawy zwichnięcia:
• silny ból,
• obrzęk,
• zniekształcenie obrysu stawu,
• patologiczne ustawienie kończyny,
• krwiak (siniak),
• brak ruchów czynnych,
• bolesny opór podczas ruchów biernych.
Powikłania :
• uszkodzenie nerwów
• uszkodzenie naczyń,
• niedokrwienie
• ograniczenie ruchomości
• ból
• obrzęk
Leczenie
Pierwsza pomoc w zwichnięciu – unieruchomienie wszystkich kości tworzących staw. Zwichnięcie trzeba nastawić odpowiednio manipulując kończyną. Niektóre duże stawy nastawia w znieczuleniu ogólnym, w mniejszych wystarcza znieczulenie miejscowe. Po nastawieniu unieruchamia się staw. Występują wtedy odpowiednie warunki dla gojenia się uszkodzonej torebki; zapobiega się również wtórnemu zwichnięciu. Zwichnięcia otwarte, nawykowe oraz przypadki z uszkodzeniem naczyń lub nerwów leczy się operacyjnie.
Rehabilitacja zależy od miejsca zwichnięcia – stawu, rodzaju zwichnięcie, oraz uszkodzeń towarzyszących.
Do zwichnięcia stawu ramiennego dochodzi najczęściej w czasie uprawiania sportów, takich jak siatkówka, piłka ręczna, rugby, sztuki walki. Uraz może także wystąpić podczas wypadku komunikacyjnego lub upadku. Na skutek przemieszczenia się kości względem panewki łopatki dochodzi do zwichnięcia. Leczenie urazu polega na nastawieniu barku, usztywnieniu go oraz rehabilitacji.
Zwichnięcie barku to poważny uraz, który wymaga wizyty u fizjoterapeuty. Specjalista o tym, czy doszło do zwichnięcia decyduje na podstawie zdjęcia RTG. Nastawianie ramiona najczęściej wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Po zabiegu bark umieszcza się ortezie stawu barkowego, tak zwanym opatrunku Desaulta. Jest to sposób bandażowania, który unieruchamia łopatkę, obojczyk, przedramię i ramię. Lekarz może też przepisać środki przeciwbólowe lub inne.
Zwichnięcie barku a powrót do formy
Po urazie zwichnięcia barku należy chodzić w usztywnieniu przez około 4 tygodnie w tym czasie nie należy samodzielnie wykonywać żadnych ćwiczeń, terapie mogą się odbywać tylko pod nadzorem fizjoterapeuty. Po zwichnięciu rehabilitacja powinna zacząć się jak najszybciej czyli w już w pierwszej dobie. W pierwszej kolejności można wykonać zabiegi fizjoterapeutyczne i działania terapeutyczne. Pełny powrót do zdrowia następuje po zdjęciu miękkiego opatrunku Desaulta i okresie rehabilitacji, który trwa około 4- 8 tygodni miesiące.
Zwichnięcie stawu ramiennego – uszkodzenie nerwu
Jeżeli urazowi towarzyszy złamanie kości, uszkodzenie nerwów lub nie jest nastawienie barku – wtedy wymagany jest zabieg operacyjny. Po operacji ramię usztywnia się na około 6 tygodni, i wykonuje się rehabilitacje.
Na czym polega i ile trwa rehabilitacja po zwichnięciu barku
Leczenie zwichnięcia barku polega na rehabilitacji oraz unikaniu przeciążania ramienia po zdjęciu ortezy usztywniającej. W okresie rekonwalescencji stosuje się zabiegi przeciwbólowe i przeciwzapalne np. polem magnetycznym, ultradźwiękami czy laserem. Fizjoterapeuta może przepisać odpowiednie zabiegi. W powrocie do sprawności uszkodzonego barku pomagają także ćwiczenia manualne, które poprawiają sprawność stawów. Na ramię przykleja się plastry rehabilitacyjne, tak zwany kinesiotaping. Wpływają one na biomechanikę zmniejszają ryzyko kontuzji w czasie wykonywania ćwiczeń manualnych na bark. Masaż rozluźnia napięcia mięśni oraz poprawi ukrwienie w obrębie barku.
Zwichnięcie barku – powikłania
Nieodpowiednio przeprowadzona rehabilitacja lub jej zaniechanie może prowadzić do poważnych powikłań. Mogą to być: zaburzenia czucia całej ręki, ograniczone ruchy ramienia, zmiany zwyrodnieniowe, a także nawracające zwichnięcia nawet przy delikatnych urazach.